Gaume Tourisme: vers la page d'accueil







 



Geschiedenis: Levenswijze

In het Pays d'Arlon en het groothertogdom Luxemburg wordt de Gaume "Gutland" genoemd. Al in het Neolithicum had men begrepen dat dit het "goede land" was, een streek met een innemende zachtheid in de groene heuvels, maar ook in de bodem. De Gaumse bodem is een mergelhoudende mengeling van klei en kalksteen. En mergel is van nature uit bijzonder vruchtbaar. Gedurende verschillende eeuwen leefden de inwoners van de Gaume uitsluitend van hun land: heel wat dorpsbewoners waren inderdaad in de landbouw actief. Graangewassen werden proefondervindelijk geteeld, stevige rossen trokken de ploegen, en op straat kakelden kippen er heftig op los. Dat bracht sommigen ertoe te zeggen dat het dorp eigenlijk een groot erf was.
Maar de bodem gaf ook aanleiding tot het ontstaan van de staalindustrie. Wie vandaag de pittoreske en romantische ruïnes van weleer ziet, vindt het waarschijnlijk moeilijk om zich in te beelden dat de Gaume ooit een intensieve industriële activiteit had. Toch getuigen enkele trotse fabrieken en industriegebouwen ook vandaag nog van de rijkdom en macht van de eigenaars van de hoogovens.

Als getuigen van het ware leven hier maken de Gaumse huizen deel uit van ons historisch erfgoed. Terwijl de traditionele woningen de levensstijlen van weleer weerspiegelen, drukt het typische silhouet van de dorpen, waarin onze cultuur is verankerd, zijn stempel op de zachte glooiingen van het landschap. In de Gaume werden de hoofdzakelijk landelijke woningen lange tijd met stro bedekt. Later werden ook natuurleien gebruikt. In het uiterste zuidwesten – de kleine Provence, zoals deze streek ook wel genoemd wordt – vormen Romeinse pannen het overheersende dakbedekkingsmateriaal.
De gevels werden eertijds met een uit zand en kalk samengestelde laag bedekt. Afhankelijk van de hoeveelheid kalk die bij het geel- tot roodkleurige zand werd gevoegd, werden oker, beige of melkachtig blauwe tinten verkregen.
Het hoofdgebouw, met daarnaast de stal en de schuur, grenst telkens aan het volgende huis, waardoor een lang "straatdorp" tot stand komt. Voor het huis bevindt zich een grote open ruimte, het usoir. Terwijl men daar vroeger de mesthoop, de voorraad brandhout, de karren en de bank voor zondagen of zomeravonden vond, ligt er vandaag een gazon en worden er bloemen gekweekt in potten of in volle grond. Maar de bank staat er nog altijd, want in de Gaume zijn de buren altijd welkom…

Wie goed kijkt, ziet in de Gaume een kostbare mengeling van natuur en geschiedenis. Zo omvat deze regio, ooit het lievelingsoord van landsheren en grootgrondbezitters, talrijke archeologische schatten, waarvan sommige teruggaan tot de Romeinse tijd. Jammer genoeg werden deze getuigen van een rijke cultuur maar al te vaak ernstig toegetakeld door revolutionair wangebruik… Maar is het niet liefelijk om te dagdromen van vleiende landjonkers op feestmalen, die deze goudkleurige muren tot leven brachten, of indrukwekkend om zich het tumult in te beelden van de gevechten, die diezelfde muren dodelijk deden wankelen?


Tekst van Julien de Remont

>> De Gaume historisch - Levenswijze





Dorp van Gaume

 

Dorp van Gaume

Dorp van Gaume


[ Auberge de la Vallée ] [ Aux Comtes de Chiny ] [ Château Latour ] [ Hotel de France ] [ Hostellerie St.Cécile ]
[ Le "Bercail" ] [ Le Nid d'Izel ] [ Le Point de Vue ] [ Le Prieuré des Conques ]

[ Toerisme ] [ Geografie ] [ Geschiedenis ] [ Cultuur ] [ Sporten ] [ Evenementen ] [ Links ]